Επιδράσεις στις σεξουαλικές συνήθειες

* Αυξημένη συχνότητα στη μέση του κύκλου
* Μειωμένη συχνότητα κατά την ωχρινική φάση
* Μειωμένη ποικιλία σεξουαλικής έκφρασης
* Αλλαγή στο ποιος ξεκινάει τη σεξουαλική επαφή



Επιδράσεις στη σεξουαλική λειτουργία

* Περιστασιακή ανικανότητα κατά την περίοδο της ωορρηξίας ή καθυστερημένη εκσπερμάτιση
* Περιστασιακή οργασμική δυσλειτουργία κατά την περίοδο της ωορρηξίας, εξαιτίας της "παρακολούθης".

Η σεξουαλική επαφή είναι μια από τις πιο μοναδικές, τις πιο στενές και τις πιο ικανοποιητικές εμπειρίες του ανθρώπου. Για πολλά υπογόνιμα ζευγάρια, όμως, η ευχάριστη εμπειρία της σεξουαλικής οικειότητας αλλάζει και η σεξουαλική επαφή γίνεται προγραμματισμένη, προβλέψιμη και διόλου συναρπαστική, καθώς στοχεύει πλέον μόνο στην τεκνοποίηση. Η υπογονιμότητα συχνά αναδεικνύει μακροχρόνια σεξουαλικά προβλήματα, που σε ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να αποτελούν και την αιτία της υπογονιμότητας, καθώς εμποδίζουν ή διακόπτουν τη συνουσία, τις περισσότερες φορές, ωστόσο, αποτελούν αποτέλεσμα της προγραμματισμένης σεξουαλικής επαφής και της πίεσης για επίδοση «κατά παραγγελία».

Είτε η σεξουαλική δυσλειτουργία προϋπάρχει, είτε είναι αποτέλεσμα της θεραπείας της υπογονιμότητας ενδέχεται να αποτελέσει καίριο πλήγμα στις σχέσεις του ζευγαριού. Παρόλο που αναπόφευκτα σε κάποιο στάδιο της θεραπείας οι σεξουαλικές επαφές θα πρέπει να είναι ελεγχόμενες και προγραμματισμένες, οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες δεν αφορούν όλα τα ζευγάρια που υιοθετούν τις τεχνικές της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Όταν, όμως, αυτό συμβεί ο ρόλος του ειδικού της ψυχικής υγείας, που είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος για την αντιμετώπιση των παρενεργειών της υπογονιμότητας στη σεξουαλική λειτουργία, είναι κρίσιμος για την πρόληψη, ελαχιστοποίηση ή και αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων. Όταν, μάλιστα, η σεξουαλική δυσλειτουργία είναι η προφανής αιτία της υπογονιμότητας ο ειδικός της ψυχικής υγείας οφείλει να αποτρέπει τη χρήση ιατρικής θεραπείας της υπογονιμότητας.

Η χρήση της γενετικής διάγνωσης στην Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή ενδείκνυται όταν υπάρχουν υποψίες ή βεβαιότητα για γενετικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπογονιμότητα ή όταν κρίνεται αναγκαία η αξιολόγηση γενετικού κινδύνου. Στις περιπτώσεις πιστοποίησης γενετικών ανωμαλιών, οι γυναίκες και τα παντρεμένα ζευγάρια φαίνεται πως βιώνουν μεγαλύτερη ψυχική δυσφορία και στρες. Σε κάποιες περιπτώσεις η χρήση των τεχνικών της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής γίνεται από ζευγάρια που δεν είναι τεχνικώς υπογόνιμα, αλλά επιλέγουν αυτό τον τρόπο για να αποκλείσουν την πιθανότητα μιας κληρονομούμενης γενετικής διαταραχής ή μεταδοτικής ασθένειας. Τα ζευγάρια αυτά έχουν την κοινή ψυχολογική εμπειρία των υπογόνιμων ζευγαριών κατά τη διαδικασία γενετικής διάγνωσης, καθώς και στις δύο περιπτώσεις δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο διακοπής της κυήσεως για γενετικούς λόγους.

Στην έννοια της υπογονιμότητας εντάσσεται πέραν της αδυναμίας σύλληψης και η αδυναμία συνέχιση και ολοκλήρωσης της εγκυμοσύνης έως τη γέννηση ενός ζώντος οργανισμού. Η αυθόρμητη αποβολή ή διακοπή είναι η συχνότερη αιτία απώλειας της εγκυμοσύνης και υπολογίζεται ότι συμβαίνει στο 20-50% όλων των συλλήψεων. Σπανιότερες είναι η εξωμήτρια κύηση και η μύλη κύηση, με ενδεχόμενες ωστόσο επιπτώσεις στο μέλλον της γονιμότητας. Η τεχνολογία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής διεύρυνε, επιπλέον, τον ορισμό της απώλειας κύησης. Για παράδειγμα η αποτυχία σύλληψης μετά τη μεταφορά του εμβρύου, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως προεμφυτευτική αποβολή, ενώ η γενετική εξέταση των γονιμοποιημένων ωαρίων μπορεί να οδηγήσει σε προεμφυτευτική διακοπή της κυήσεως των γενετικά ελλατωματικών εμβρύων. Μια τρίτη περίπτωση είναι η εμβρυϊκή μείωση των πολλαπλών κυήσεων που συνήθως επιτυγχάνεται μέσω της τεχνητής γονιμοποίησης, προκειμένου να βελτιωθεί το ενδεχόμενο επιβίωσης των εναπομεινάντων εμβρύων. Ο ειδικός της ψυχικής υγείας καλείται να διευκολύνει τη συναισθηματική έκφραση της θλίψης που προκύπτει από κάθε περίπτωση περιγενετικού θανάτου και ειδικά στις περιπτώσεις διακοπής μιας επιθυμητής κύησης, όπως μετά από θετικά αποτελέσματα της γενετικής διάγνωσης