Η τεχνική αυτή επιλέγεται από ζευγάρια με προβλήματα ανδρικής υπογονιμότητας και η επιλογή της εμπλέκει ζητήματα που αφορούν τις συναισθηματικές επιπτώσεις της υπογονιμότητας και της επιλογής της συγκεκριμένης τεχνικής στον άνδρα αλλά και το θέμα της αποκάλυψης της ταυτότητας του δότη.

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι υπογόνιμοι παρουσιάζουν περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα από τους υπόλοιπους άνδρες, όπως μειωμένη αυτοεκτίμηση, άγχος αλλά και σωματικά συμπτώματα.  Συνήθως οι άνδρες νιώθουν στιγματισμένοι, ανίκανοι και αποτυχημένοι στο ρόλο τους και συχνά ανησυχούν για την επίδραση της διάγνωσης της υπογονιμότητας στις συζυγικές τους σχέσεις.

Η προσφυγή στον σύμβουλο ψυχικής υγείας από τους ασθενείς που προσφεύγουν στην τεχνική της σπερματέγχυσης με δότη μπορεί να γίνει είτε με πρωτοβουλία του ιατρικού προσωπικού, είτε με πρωτοβουλία των ίδιων των εμπλεκομένων. Στην πρώτη περίπτωση η συμβουλευτική έχει στόχο να αξιολογήσει κατά πόσο το ζευγάρι είναι ψυχολογικά προετοιμασμένο να προσφύγει στη συγκεκριμένη ιατρική μέθοδο, να αναφέρει οποιαδήποτε προβλήματα ή δεδομένα που δεν θα επέτρεπαν στο ζευγάρι να προχωρήσει στην ιατρική θεραπεία, αλλά κατά κύριο λόγο να εκπαιδεύσει το ζευγάρι σχετικά με τις επιπτώσεις της δωρεάς σπέρματος και τις ειδικές γονεϊκές συνθήκες.  Όταν ένα ζευγάρι ζητήσει από μόνο  του να συμμετάσχει σε πρόγραμμα συμβουλευτικής, τότε ο σύμβουλος ασχολείται κατά κύριο λόγο με τις συζυγικές συγκρούσεις που προκύπτουν από την επιλογή της μεθόδου, εξετάζει τις επιπτώσεις της ανδρικής υπογονιμότητας στον άνδρα και συνοδεύει το ζευγάρι στην προσπάθειά του να πενθήσει για την αδυναμία απόκτησης ενός γενετικά κοινού παιδιού. Τέλος, και στις δύο περιπτώσεις, ο σύμβουλος ψυχικής υγείας έχει ευθύνη να ενημερώσει τους ασθενείς σε σχέση με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα επιλογής της σπερματέγχυσης με δότη και να εκθέσει τις προσφερόμενες εναλλακτικές λύσεις.

Το μείζον ζήτημα που προκύπτει από την τεχνική της σπερματέγχυσης με δότη, όταν τελικά αυτή επιλεχθεί, είναι αυτό της αποκάλυψης ή όχι στο παιδί του τρόπου σύλληψής του. Παραδοσιακά η πρακτική αυτή διέπεται από έντονη μυστικότητα και από την ανωνυμία του δότη για αρκετούς λόγους (συναισθηματικό δέσιμο με τον πατέρα-λήπτη, αποφυγή αρνητικών ψυχολογικών συνεπειών στο παιδί, αποφυγή κοινωνικού στιγματισμού για τον πατέρα ή και την οικογένεια, κ.α.). Οι περισσότεροι ειδικοί ψυχικής υγείας σήμερα είναι υπέρ της αποκάλυψης στο παιδί του τρόπου με τον οποίο αποκτήθηκε.

Στην Ελλάδα ο νόμος 3305/2005 ορίζει ότι οι δότες είναι ανώνυμοι και οι ιατρικές πληροφορίες που τους αφορούν φυλάσσονται με απόλυτη μυστικότητα και σε κωδικοποιημένη μορφή στην Τράπεζα Κρυοσυντήρησης και στο εθνικό αρχείο δοτών και ληπτών.



Πηγή: Zoldbrod, A. P. & Covington, S. N. (2002). Συμβουλευτική για τους λήπτες στη σπερματέγχυση με δότη. Στο L. H. Burns & S. N. Covington (επιμ.) (2002). Υπογονιμότητα: Συμβουλευτική. Τόμος Β. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, κεφ. 18, σ. 13-49.

Η μέθοδος εφαρμόζεται σε γυναίκες με πρόωρη εμμηνόπαυση, ωοθηκική δυσγενεσία και γυναίκες που δεν έχουν ωοθήκες. Οι λήπτριες ωαρίων έρχονται αντιμέτωπες με το πρόβλημα της υπογονιμότητάς τους, με τη διαφορά ότι εξασφαλίζεται για αυτές, μέσω της κύησης και του τοκετού, η δυνατότητα βιολογικού δεσμού με το παιδί. Τα ζευγάρια, επίσης, καλούνται να σκεφτούν και να συζητήσουν το ζήτημα της αποκάλυψης της ταυτότητας της δότριας. Ένα σημαντικό πρόβλημα στη δωρεά ωαρίων είναι η δυσκολία εύρεσης δοτριών. Ο νόμος 3305/2005 επιτρέπει τη δωρεά ωαρίων χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα και ορίζει ότι οι δότριες πρέπει να είναι ανώνυμες με αποτέλεσμα η ανεύρεση δοτριών ωαρίων να καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη.

Πηγή: Greenfeld, D. A. (2002). Συμβουλευτική για τους λήπτες ωοκυττάρων από δωρεά. Στο L. H. Burns & S. N. Covington (επιιμ.) (2002). Υπογονιμότητα: Συμβουλευτική. Τόμος Β. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, κεφ. 19, σ. 51-72.

Η μέθοδος εφαρμόζεται σε περιπτώσεις απουσίας μήτρας ή ανωμαλιών της μήτρας που εμποδίζουν την κυοφορία. Η συμφωνία για κυοφορία από τρίτη γυναίκα γίνεται χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα σύμφωνα με το νόμο 3305/2005. Επίσης ο νόμος ορίζει ότι εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνται οι γαμέτες του ζευγαριού. Μερικά από τα ψυχολογικά ζητήματα που ανακύπτουν με τη μέθοδο αυτή είναι η ενδεχόμενη δυσκολία της φέρουσας μητέρας να παραδώσει το μωρό μετά τον τοκετό, η ενδεχόμενη αποστασιοποίησή της φέρουσας από το έμβρυο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης καθώς και τα συναισθήματα της μητέρας που δεν μπόρεσε να βιώσει την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Σημαντικό ζήτημα, στο οποίο μπορεί να παρέμβει ο ειδικός ψυχικής υγείας, είναι η σχέση του ζευγαριού με την παρένθετη μητέρα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης καθώς και η εμπλοκή του ζευγαριού σε ζητήματα που αφορούν την εξασφάλιση των καλύτερων συνθηκών για το έμβρυο. Τέλος σημαντικό είναι να καθοριστεί και ο ρόλος της φέρουσας μετά τον τοκετό καθώς και η ενημέρωση του παιδιού σχετικά με τον τρόπο που γεννήθηκε. Ένα ζήτημα, που δεν συζητείται επαρκώς στην Ελληνική κοινωνία, είναι η εξασφάλιση ότι η παρένθετη μητέρα δεν θα εξαναγκασθεί συναισθηματικά να κυοφορήσει ένα μωρό για ένα ζευγάρι.



Πηγή: Hanafin, H. (2002). Υποκατάστατη μητρότητα και φέρουσες μητέρες. Στο L. H. Burns & S. N. CovingtonΥπογονιμότητα: Συμβουλευτική. Τόμος Β. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, κεφ.21, σ. 107-132. (επιμ.) (2002).