Αν και κατά το παρελθόν οι ασθενείς με προβλήματα υπογονιμότητας θεωρούνταν ότι χαρακτηρίζονταν από έντονες ψυχολογικές συγκρούσεις, οι σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η ψυχοπαθολογία που εμφανίζεται στον πληθυσμό αυτό είναι συνήθως αποτέλεσμα του άγχους και των απωλειών που συνδέονται με την υπογονιμότητα και όχι πρωτογενής αιτία της. Παρόλα αυτά πριν την έναρξη της θεραπείας υπογονιμότητας θα πρέπει ο ειδικός ψυχικής υγείας να αποκλείσει ή να λάβει υπόψη του την πιθανότητα ύπαρξης των ακόλουθων ανασταλτικών προς τη θεραπεία ψυχολογικών συνθηκών:

Α) Αντιδράσεις θλίψης, κοινές σε άνδρες και σε γυναίκες που υποβάλλονται σε θεραπεία υπογονιμότητας, δεδομένου ότι η ίδια η υπογονιμότητα σημαίνει απώλεια σε πολλά επίπεδα. Παρά τις κοινές αντιδράσεις θλίψης, οι γυναίκες φαίνεται να υποφέρουν πιο πολύ από τους άνδρες ύστερα από μια διάγνωση υπογονιμότητας.

Ο ειδικός της ψυχικής υγείας καλείται να αξιολογήσει κατά πόσο αυτές οι αντιδράσεις θλίψης είναι φυσιολογικές, μια διεργασία πένθους που θα βοηθήσει τελικά στην τελική λύση της κρίσης που προκαλεί η υπογονιμότητα, ή παθολογικές, αντιδράσεις ανάλογες με την κατάθλιψη σοβαρής μορφής. Η συχνότητα της κατάθλιψης σοβαρής μορφής σε ασθενείς με προβλήματα υπογονιμότητας φαίνεται ότι είναι μεγαλύτερη από όσο πιστεύονταν παλαιότερα.

Β) Αυξημένα επίπεδα άγχους παρατηρούνται σε μεγάλο ποσοστό τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες με προβλήματα υπογονιμότητας. Ιδιαίτερης προσοχής χρήζει η αντιμετώπιση συγκεκριμένων φοβιών που εμφανίζονται και στο γενικό πληθυσμό, όπως η φοβία προς το αίμα ή και τις σύριγγες. Ο ειδικός ψυχικής υγείας καλείται να διαπιστώσει την πιθανή ύπαρξή τους πριν την έναρξη της θεραπείας, καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλούσε σοβαρές συναισθηματικές εντάσεις στους εμπλεκόμενους και επιπλοκές κατά την εφαρμογή των ιατρικών διαδικασιών.

Γ) Διαταραχές στην πρόσληψη της τροφής, όπως η ψυχογενής ανορεξία και η βουλιμία, όχι μόνο είναι συχνά αιτίες δυσλειτουργιών στην ωορρηξία, αλλά και παράγοντες που συνδέονται με αυξημένη περιγενετική νοσηρότητα, όπως η καθυστέρηση της ενδομήτριας ανάπτυξης ή και αυξημένες συγγενής δυσπλασίες. Οι γυναίκες που παρουσιάζουν ανωμαλίες στον έμμηνο κύκλο τους πρέπει να εξετάζονται από τον ειδικό ψυχικής υγείας για την παρουσία υποκείμενης διαταραχής στην πρόσληψη τροφής, η οποία και πρέπει να αντιμετωπιστεί πριν την έναρξη της θεραπείας υπογονιμότητας.